Een mens lijdt het meest…..

……  door het lijden dat hij vreest

Ik kon vanmiddag nog net mijn tandarts groeten of hij had de boor al op mijn verrotte kies gezet. Te laat om te vragen of hij zou verdoven. Dat hoefde niet ook niet. De wortel was er al uit verdwenen.

Hij boorde alsof het zijn lieve lust was. Dat moet ook wel, want waar haalt een tandarts anders zijn werkplezier uit? Niet uit gesprekken met zijn klanten, vermoed ik.

Eén van de grootste persoonlijke overwinningen in mijn leven is dat ‘het lijden dat ik vrees’ voor de boor van mijn tandarts met ongeveer drie maanden is afgenomen. Nu komt die dat lijden vijf minuten voordat mijn tandarts de boor mijn gebit binnenwerkt.

Ik heb dankzij de ‘Kracht van het Nu’ van Eckhardt Tolle geleerd om het ‘lijden dat ik vrees’ te verkorten. En jij? Hoe ga jij om met het lijden van jouw vrees?